Pij kranówkę
1. Skąd się bierze woda, która płynie w naszych kranach?
Woda płynąca w naszych kranach to woda głębinowa tkwiąca w utworach skalnych w głębi ziemi, która jest ujmowana poprzez studnie głębinowe, a po uzdatnieniu trafia do naszych kranów.
Lidzbark Warmiński zaopatrywany jest wodę z dwóch zespołów ujęć głębinowych łącznie 8 studni głębinowych
- północnego – Dąbrowskiego, 3 studni głębinowych
- zachodniego – Kalinowskiego 5 studni głębinowych
Ujęcie północne składa się z 3 studni. Studnie ujmują poziom czwartorzędowych i trzeciorzędowy (neogeński). Głębokość studni wynosi ok. 70 m (czwartorzędowe), natomiast neogeńskich (trzeciorzędowych) ok. 230 m. Wydajność poszczególnych studni kształtuje się na poziomie 15-30 m3/h (pierwotnie 50-80 m3/h).
Ujęcie zachodnie powstało w II-połowie lat 70-tych. W okresie od 1976 do 1979 roku wykonano 5 otworów ( II, III, IV, V i VI). Otwory te ujmują poziom czwartorzędowy (II, IV) oraz czwartorzędowy i neogeńsko-paleogeński (trzeciorzędowy) – III, V ,VI
W odległości ok. 1 km na wschód od ujęcia przy ul. Przystaniowej znajduje się ujęcie zasilające Zakład Mleczarski Polmlek Sp. z o.o. przy ul. Topolowej 1 w Lidzbarku Warmińskim.
2. Czy i jak oczyszcza się wodę przed wysłaniem do odbiorców?
Tak woda ujmowana z ujęć podziemnych jest wodą surową wymagającą ze względu na zbyt dużą zawartość związków chemicznych oczyszczenia co uzyskuje się w procesie uzdatnienia, a proces ten realizowany jest w urządzeniach na Stacjach Uzdatniania Wody.
Woda surowa po ujęciu za pośrednictwem studni głębinowych doprowadzana jest do stacji uzdatniania wody rurociągiem. Po napowietrzeniu w aeratorach bądź wieży aeracyjnej woda kierowana jest do filtrów ciśnieniowych odżelaziaczy gdzie następuje proces zatrzymania żelaza, a następnie na odmanganiacze gdzie następuje wytrącenie manganu na złożu żwirowym (żwirki kwarcowe).W celu usunięcia zatrzymanej zawiesiny i powstałych tlenków żelazowo – manganowych, złoża poszczególnych filtrów wzruszane są powietrzem dostarczanym ze sprężarek powietrznych, a następnie płukane wodą pobieraną ze zbiorników wody czystej. Woda po uzdatnieniu na filtrach trafia do zbiorników wody czystej gdzie jest magazynowana i w zależności od rozbiorów kierowana sukcesywnie do odbiorców systemem rurociągów.
Proces technologiczny uzdatniania wody przebiega w zamkniętych filtrach pospiesznych, usuwanie związków żelaza i manganu zachodzi po napowietrzeniu w aeratorach i łącznie dziewięciu filtrach w których następuje utlenienie związków żelaza i manganu i uzdatnieniu wody do wymaganych parametrów wody pitnej i wtłoczenie jej do sieci wodociągowej, i co najważniejsze do tego procesu nie używamy żadnych środków chemicznych.
Ujęcie wody stanowi pięć studni głębinowych w postaci samowypływów (studni artezyjskich)
3. Jaka jest czystość i jakość tej wody i czy możemy ja pić bez przygotowania
Pod względem chemicznym woda po procesie uzdatniania charakteryzuje się odczynem zasadowym Twardość ogólną wody określa się jako średnio twardą 330 mgCaCO2/dm3. Zawartość związków żelaza i manganu w wodzie uzdatnionej wynosi średnio dla żelaza 36 ug/l i 24ug/l dla manganu ,a często znajduje się nawet poniżej progu wykrywalności analizatorów co świadczy o bardzo dobrze prowadzonym procesie uzdatniania wody.
Skład fizyko- chemiczny naszej Lidzbarskiej wody po procesie uzdatnienia w porównaniu z wodami mineralnymi butelkowanymi praktycznie można powiedzieć ze różni się w niewielkim stopniu. A przeprowadzone badania jej parametrów jak smak zapach zawartość żelaza i manganu pokazuje ze można ją spożywać nawet bez przygotowania. Także polecam gorąco Ja PijeJ
4. Czy zasoby wodne Lidzbarka są wystarczające ? Czy wody może zabraknąć
Zasoby wodne Lidzbarka a dokładnie obszaru geologicznego w którym się znajduje są na tyle duże i wystarczające że w chwili obecnej oraz w perspektywie najbliższych 100lat nie powinno jej zabraknąć.
4. Ile zużywamy wody?
Zużywamy tyle ile chcemy i ile jest nam potrzebne do zaspokojenia naszych potrzeb życiowych picia jedzenia kąpieli produkcji.
Zużywamy jej tyle ile potrzebujemy ale w skali mieszkańców naszej Ziemii stosunkowo mało. Na przestrzeni lat zużycie wody na jednego mieszkańca spadło z poziomu 150 l na osobę w ciągu doby do 96 l
5. Jak możemy ją zaoszczędzić ?
Sposobów na oszczędzanie wody jest wiele choćby zakręcanie kranu podczas golenia lub mycia kiedy wykonujemy czynności nie związane z bezpośrednim czerpaniem i zużywaniem wody, zastosowanie urządzeń takich jak pralka czy zmywarka o minimalnej ilości poboru wody, korzystanie z usług myjni czy pralni,
6. Jak wygląda sieć wodociągowa i kanalizacyjna i jaka jest jej długość
Sieć wodociągowa wygląda jak typowa pająkowa pajęczyna
Sieć wodociągowa miasta jest systemem sieci rozdzielczej pierścieniowej o łącznej długości 62,24 km w tym 15,8 km stanowią przewody magistralne tzw. wodne autostrady, którymi woda płynie do głównych osiedli miasta, 46,44 km to przewody rozdzielcze, a 17km łącznie stanowią przyłącza wodociągowe do budynków. Sieci wodociągowe w związku z coraz to nowymi inwestycjami jest wymieniana na nową co sukcesywnie powoduje wypieranie żeliwa szarego jako głównego materiału z którego budowane były sieci, na rzecz polietylenu potocznie zwanymi rurami PE.
Sieć kanalizacyjna miasta jest system rozdzielczym grawitacyjno – tłocznym o łącznej długości wynoszącej aktualnie 44,3km oraz 15,3 kanalizacji deszczowej. System kanalizacji sanitarnej obsługuje 23 przepompowni ścieków oraz 2 tłocznie. W pełni zautomatyzowanych i objętych całodobowym monitoringiem. Wody wykorzystane i zanieczyszczone w postaci ścieków spływają siecią kanalizacyjną do Miejskiej Oczyszczalni Ścieków pracującą w oparciu o mechaniczno-biologiczną technologię oczyszczania ścieków.
Każdego roku do obsługi urządzeń wszystkich obiektów Przedsiębiorstwa zużywane jest ok. 1500MWh, co generuje koszty ponad 1mln zł rocznie.
Pierwsza oczyszczalnia ścieków została wybudowana już w latach 1905-1906 o przepustowości zaledwie 487m /d , a system kanalizacji typu rozdzielczego wykonano także wg projektu inżynierskiego biura Henrich Scheven Technisches Bureau z Düsseldorfu które było autorem projektu ujęcia oraz Stacji Uzdatniania Wody a także prawdopodobnie i wykonawcą tych obiektów i urządzeń.
7. Czy zawsze miała taki kształt i te same źródła jak dziś?
O wodociągu w Lidzbarku mówią już przywileje biskupa Henryka Sorboma (1373-1401). Wodociąg założono w 1380 roku, jego rurami sprowadzano wodę ze wzgórza, sąsiadującego z zamkiem, znajdującego się na pobliskiej Górze Okartowej. Drewniane rury wodociągu od czasów biskupa Henryka Sorboma obsługiwały też miasto, odnaleziono je w 2010 w zamkowym przejeździe bramnym, na głębokości około 1 metra. Wodociąg istniał do 1904 roku, rok ten jest ważny, ponieważ wybudowano wtedy ogólno-miejskie wodociągi, a także sukcesywnie powstawała kanalizacja.
Ujęcie i stacja uzdatniania wody „Północ” powstało ok. 1905 autorem projektu było niemieckie biuro inżynieryjne Henrich Scheven Technisches Bureau Düsseldorf.
Do roku 1980 .ujecie północne pokrywało zapotrzebowanie na wodę wszystkich mieszkańców. Ujęcie pierwotnie składało się z 15 .studni głębinowych stacji filtrów, podziemnego dwukomorowego zbiornika wody czystej oraz usytuowanej w zachodniej części miasta tzw. wieży ciśnień przeznaczonej do wyrównywania nierównomierności rozbioru wody. Obecnie ujęcie głębinowe składa się z czterech czynnych studni głębinowych o łącznej wydajności eksploatacyjnej 210 m3/h.
Ujęcie wody głębinowej i Stacja Uzdatniania wody SUW ,,Północ’’ zlokalizowane jest we wschodniej części miasta w odległości ok. 2 km od centrum Lidzbarka Warmińskiego i mieści się przy ul. Dąbrowskiego 14.
Do roku 1980 sieć wodociągowa miasta Lidzbark Warmiński była zasilana z jednego ujęcia wód głębinowych SUW „Północ” wybudowanej przed I wojną Światową,
W związku z rozbudową miasta i zwiększającą się ilością mieszkańców, a tym samym zagrożeniem wynikającym z możliwości nie wystarczającej ilości produkowanej i dostarczanej wody dopiero w latach 1976-1980 .wybudowano dodatkowe ujęcie wody wraz ze stacją jej uzdatnia SUW „Zachód” usytuowane w pięknym krajobrazie doliny rzeki Łyny i włączono je do systemu dystrybucji i zaopatrzenia w wodę mieszkańców. SUW ,,Północ” i SUW Zachód” i poprzez dwie stacje uzdatniania wody, terenowy zbiornik wieżowy o konstrukcji żelbetowej usytuowany w zachodniej części miasta i trzy hydrofornie strefowe trafia ona do ponad 16 000 odbiorców . Dobowa zdolność produkcyjna naszych obydwu ujeć wynosi 2500 m3/d. Ujęcie i stacja uzdatniania wody „Północ” powstało ok. 1905 autorem projektu było niemieckie biuro inżynieryjne Henrich Scheven Technisches Bureau Düsseldorf.
Do roku 1980 ujecie północne pokrywało zapotrzebowanie na wodę wszystkich mieszkańców.. Obecnie ujęcie głębinowe składa się z trzech czynnych studni głębinowych o łącznej wydajności eksploatacyjnej 210 m3/h, stacji filtrów, dwóch nadziemnych zbiorników wody czystej o łącznej pojemności 200 m3.